تبليغاتX
فقط امروز برای ساختن دنیا کافیست

فقط امروز برای ساختن دنیا کافیست

 

عكس خوشبختي

عكس خوشبختي

عكس خوشبختي

 

   بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت

   نقاشي كن عكس خورشيد را

   و در پشت پنجره‌ي سرد تنهايي‌ام بگذار

   تا كه بر من بتابد و روح يخ بسته‌ام را حرارتي جاودانه بخشد ....

  

   بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت

   نقاشي كن امواج آبي دريا را

   تا ماهي كوچك قلبم در آن آرامش آبي

   از حس بي‌تابي رها گردد.

   نقاشي كن اسب چابك عشق را

   تا مرا ببرد ....                      

   ببرد به آنجاييكه فقط تو باشي و من باشم و عشق و نور .....

   برايم نقاشي كن نم نم باران را

   تا شوره‌زار خشك دلتنگي‌ام

   دشتي سرسبز گردد ، آشيان شقايق ها .....

   نقاشي كن سايه‌بان امنيت را

   تا در زير آن ببافم فرشي از جنس آرامش

   و بنشينم ...

   بنشينم در انتظار تو ....

 

   بر برگ سفيدي به سفيدي قلب پاك مهربانت ....

   نقاشي كن عكس خوشبختي را

   و بر ديوار زندگي‌ام بياويز ...

   نقاشي كن كوهي بلند را

   تا بر قله آن كوه بلند

   در گوش آسمان بخوانم كه :

   " آه من چقدر خوشبختم "

                                  خوشبخت ....

                                            خوشبخت ....

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 17 مرداد1384ساعت 8:36 قبل از ظهر  توسط آزاده  | 

به من بگو...

به من بگو...

به من بگو...

 

   از باور‌هاي دروغین گذشتم.

   از افسانه‌هاي عشق گذشتم.

   از خواب‌هاي آشفته شب‌هاي هراس به صبح حقیقت رسیدم

   باران غبار نگاهم را شست

   من اكنون مي‌بينم .... 

 

   شبي كه ندانسته نطفه بودنم بسته شد

   و تپش زندگي در قلبم به صدا در آمد

   سحرگاهي كه ورودم به دنياي معماها با گريه اي آغاز

   و در آغوش مادرم دوباره به خواب فرو رفتم

تو با من بودي ...

                        تو با من بودي ...

 

   بچگي‌هاي معصوم پر از صداقت‌هاي مؤمن

   پر از قهرمان‌هاي جاودان

   زماني كه خوشبختي در پرواز پروانه‌هاي رنگي بود

تو با من بودي...

                             تو با من بودي...

 

    وقتي كه يأس زندگي با پرواز پروانه‌ها به هوا نرفت

   و خنده در چشم‌هاي مهربانت مرد

تو با من بودي...

                             تو با من بودي...

 

    لحظه‌اي كه اولين بار چشم در آينه دوختم

   و در حيرت بودنم فرو رفتم

تو با من بودي...

                             تو با من بودي...

 

   وقتي به پوچي قهرمان‌هاي داستان ايمان آوردم

   و به دنبال معناي پاكي

   در چشم آدم‌ها خيره شدم

   و تفسير صداقت را در كتاب زندگي دو‌رويي يافتم

تو با من بودي...

                             تو با من بودي...

 

   تو با من بودي

   از ابتدا

   از نخست

   مثل سايه مثل خواب

   با من بودي

   با من زيستي و در من رشد كردي

   قهرمان‌ها در چشم من مردند

   صداقت در دست‌هاي دو‌رويي لِه شد.

   خوشبختي در پرواز پروانه‌ها نبود

        و خدا...

              و خدا...

                     و خدا...

 

لابه‌لاي ابر‌ها خانه نساخته بود.

 

   معماهاي زندگي يكي پس از ديگري حل شد.

       اما...

           اما...

              اما...

 

   اما معما‌ي وجود تو

   بزرگتر و بزرگتر از باورم گشت...

   به من بگو كيستي تو؟!  چيستي تو؟!!

   خواب هستي يا بيداري؟! رويا هستي يا هشياري؟!!

   به من بگو تا شوق را از شور

   عشق را از نور

   و سیب سرخ زندگي را از باغ رويا‌هاي دور بچينم.

   به من بگو...

               به من بگو...

                           به من بگو...

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 8 مرداد1384ساعت 9:10 قبل از ظهر  توسط آزاده  | 

جوونه!

جوونه!

جوونه!

 

 

 

 

زير يه سنگ سياه ، دونه‌اي زد جوونه

سر در آورد از تو خاك، آسمون رو ببينه

سايه سياه سنگ ، افتاده بود رو سرش

سردي پيكر سنگ ، مونده بود رو بدنش

خسته شد نشست رو خاك ، اون جوونه قشنگ

نتونست بياد بيرون ، از زير سينه سنگ

گفت كه زير سنگ سخت ، من غريب و اسيرم

زير اين حجم كبود، جون ميدم من ميميرم 

سنگه تا حرف رو شنيد، قلب سنگي‌اش شكست

گفت كه با اين همه درد، نميشه اينجا نشست

لب پرتگاه جنون، لغزيد و افتاد تو رود

چشماي جوونه ديد، آفتاب رو هر چي كه بود

چه قشنگه كار سنگ ، تو سكوت شعر من

رسيدن به اوج عشق ، قصه سقوط سنگ....

                                                   سقوط سنگ....

يه يكي هست كه ميگذره، از خودش ببين چه سخت

سنگه افتاد ته رود تا جوونه شد درخت

يكي هست كه ميگذره، از خودش ببين چه سخت

سنگه افتاد ته رود تا جوونه شد درخت........................

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 1 مرداد1384ساعت 6:30 بعد از ظهر  توسط آزاده  |