بنام خداوند فیاض

میان بیگانگی و یگانگی هزاران خانه فاصله است.آن کسی که غریب نیست، شاید دوست نباشد.

 التماس شکوه زندگی را فرو می ریزد، تمنا بودن را بی رنگ می کند و آنچه از هر استغاثه به جای می ماند ندامت است.

 من چندین سال تشنگی گفتن را با خود دارم و به همراه آورده ام. واژه ها در من ماندند و مذاب شدند. برای خندیدن زمانی است بی حصار و گریز.

آنان که تا صبح بیدار می نشینند، ستایشگران بیداری نیستند. در آن طلا که محک طلب کند شک است و شک هم چیزی بجای نمیگذارد.

ایمان نیاز به آزمون و آزمودن را مطرود می داند... این فرصت است فرصتی برای بخشیدن......